|
Elk dier heeft van nature een innerlijke kracht die er naar streeft het lichaam zo gezond mogelijk te houden, zich te verdedigen en aan te passen, waardoor ziekte overwonnen kan worden. Dit wordt ook wel het zelfgenezend vermogen van het lichaam genoemd. Osteopathie is een behandelwijze die zowel het bewegingsapparaat (parietale systeem), als het orgaanstelsel (viscerale systeem) als het zenuwstelsel (craniosacrale systeem) behandelt. De principes van de osteopathie zijn gebaseerd op de logica van de toegepaste kennis van anatomie, fysiologie en pathologie. Het lichaam functioneert daarbij als een eenheid. De structuur en de functie van het weefsel zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Osteopathie is een beschermd beroep, maar iedereen mag zich osteopaat noemen. Echter, wanneer een osteopaat een fout begaat dan zal alleen diegene die echt osteopathie gestudeerd heeft en met goed resultaat afgerond heeft, juridisch beschermd zijn. In Nederland is momenteel nog maar 1 opleiding dierenosteopathie. Deze opleiding duurt drie jaar (voor afgestudeerde fysiotherapeuten en dierenartsen). Afgestudeerden zijn te herkennen aan het het ´ICREO-logo´, wat staat voor International College for Research on Equine Osteopathy. Osteopathie behandeld alle structuren van het lichaam. Manuele therapie behandelt uitsluitend de botstukken. In het kort komt het hier op neer dat manuele therapie in Nederland geïntroduceerd is door G. van de Bijl, die zelf osteopaat was. Hij heeft een deel van het lichaam, het parietale deel, als uitgangspunt genomen voor therapeutische benadering via de botstukken, het skelet. Aan deze therapie heeft hij de naam manuele (met de handen) therapie (de genezing bevorderend) gegeven. Later is het begrip manuele therapie overgenomen door anderen. Osteopathie verschilt ook van fysiotherapie. Bij fysiotherapie wordt vaker symptomatisch behandeld. Bij osteopathie wordt de oorzaak van het probleem behandeld. Daarnaast wordt er bij de fysiotherapie nog vaak apparatuur gebruikt. Osteopaten gebruiken vrijwel alleen manuele technieken, eventueel in bijzondere gevallen lasertherapie. Ook wordt bij osteopathie het viscerale systeem behandeld. Fysiotherapie richt zich met name op het ´houdings- en bewegingsapparaat´. Het viscerale en craniosacrale systeem wordt in principe niet behandeld. Bij een osteopathische behandeling worden geen ´hamers´ e.d. gebruikt, die mijns inziens schade kunnen veroorzaken aan het lichaam. De osteopathische behandeling van een probleem is dus holistisch en causaal. In de praktijk betekent dit dat een probleem niet alleen in zijn lokaal kader bekeken wordt, maar dat iedere structuur op afstand ergens anders een probleem kan veroorzaken. De link tussen beiden kan musculair (spieren), tendineus (o.a. pezen), fasciaal (bindweefsel), neurologisch, visceraal (organen), arterieel (bloedvaten), enz enz zijn. Er wordt geredeneerd in oorzaak-gevolgketens. Deze twee principes, holistisch en causaal, voeren ons zeer vaak naar de wervelkolom, wegens zijn centrale rol als as van het lichaam, maar ook als huisvesting van het zenuwstelsel, zowel van het perifere als het autonome zenuwstelsel. |